هروله

journalisty — Wed, 02 Dec 2009 10:00:04 GMT

نوشتن از مرگ کسب و کار من است

سکوت

journalisty — Fri, 27 Nov 2009 20:29:00 GMT

گوش هایم را می گیرم و دنیا را نگاه می کنم. روزگار مبهم صامت را بیشتر دوست دارم. مثل فیلم دیدن بدون صدا. زود خسته می شوی و بعد هم دکمه قرمز... تمام.

من و این حرف ها، من و این کار؟

journalisty — Wed, 26 Aug 2009 12:32:27 GMT

1- دیشب توی کوچه های تاریک محله بچگی، دو نفره قدم می زدیم. (خدا سایه افطار را از سرمان کم نکند که این روزها سکوت و خلوت را نصیبمان کرده... ) توی کوچه های تاریک محله بچگی، 6 سالگی ام را دیدم که لی لی کنان می رفتم. بلوز بافتنی زرد پوشیده بودم با دامن چهارخانه بنفش و سیاه. وسط کوچه چرخ زدم و با بوق موتور توی پیاده رو دویدم... (این تنها تصویر من از کودکی فراموش شده ام است. انگار آن روز سر کوچه ایستاده بودم و خودم را نگاه می کردم که با بلوز بافتنی زرد و دامن چهارخانه بنفش و سیاه؛ چرخ زنان سراغ در سبز خانه رو به رویی می رفتم...) بوی خانه هاله و هستی توی دماغم پیچید. بوی خوش کوکو سیب زمینی های همیشه زرد کبری خانوم که لقمه می گرفت و دستمان می داد، و با فشار هر گاز روغنش تا آرنجمان می چکید. بعد با همان صدای کشدار و تو دماغی داد می زد که: بچه ها با هم خوب باشید! هدیه هم بود. بعضی وقت ها که با مادرش ایران می آمدند... هدیه همیشه یک سر و گردن از ما سر بود. بلد بود به دو زبان دیگر حرف بزند و ما بر و بر نگاهش می کردیم. شکل بچگی های لیلا فروهر بود، توی سلطان قلب ها. بازی هایی بلد بود که ما بلد نبودیم و بازی های ما را همیشه از دور نگاه می کرد و دوست نداشت...

اولین باری ست که دلم برای کودکی هایم تنگ می شود...

2- روزهایی بود که تمرین سکوت می کردم. می گفتم اینجا، این حرف، این طور...؟! حالا اما دلم می خواهد حرف بزنم. دلم می خواهد مشتم را بازتر کنم تا از این انزوای چند ماهه فاصله بگیرم. حتی اگر تکرار بی اهمیت خودم باشد... اما انگار ته هر جمله باز همان صافی «اینجا، این حرف، این طور؟» نشسته که کلامم را نیمه جان و ناتمام قیچی می کند.

یک وقت هایی مثل امروز، ولع گفتن پیدا می کنم. ولع دوست داشتن... ولع زندگی پخش کردن.

(اینجا، این حرف، این طور...؟! باز هم سرک کشیده توی نوشته ام. می گوید: دختر حواست هست؟ تکراری نباشد؟ اینها را که یکی دو ماه پیش هم گفته ای! دختر بی ربط نباشد! اینها که یاوه گویی است! دختر! دختر! لال شوی که باز جیک جیک مستونت آمده و «گل اومد بهار اومد» ت به راه شده...)

شراب تلخ

journalisty — Mon, 13 Jul 2009 16:54:18 GMT

بیکار شدیم! به همین سادگی. یک نامه دادند دستمان و از زحمات چند ساله مان در مجموعه تشکر کردند و منت گذاشتند که تا دو ماه حقوقتان را می دهیم؛ بروید پی کارتان. ما هم رفتیم و صدایمان به هیچ جا نرسید.

بیکار شده ام و این برای من در این روزهای فشرده زندگی به معنی مرگ است. حالا که وقت دارم تمام یک روزم را برای خودم باشم، دیگر نمی خواهم. از فکر کردن به این که چطور صبح چشم باز کنم و ببینم زن خانه داری هستم که بیرون رفتن و نرفتنم فرقی به حال احدی ندارد، از این که چشم باز کنم و ببینم هر کدام از برنامه های امروزم در هر روز دیگری امکان عملی شدن دارند، حالم بهم می خورد. حتی اگر دخترک سرکشی نبودم که از 17 سالگی طعم دست در جیب بودن را چشیده، باز خیلی سخت می توانستم با بیکاری کنار بیایم. آن هم درست در روزهایی که بعد از یکسال دست به یقه بودن با خود مجرد و خود متاهلم، به یک من سوم صلح طلب آرام و متین و مثبت رسیده بودم.

با تمام این ها احساس شعف می کنم. این بهترین کلمه ایست که می تواند حس مرا بازگو کند. یک جور سرخوشی و کیفوری لطیف. یک جور حس ملیح بزرگ شدن. عاقلتر شدن... یک جور شوق کودکانه لرزان، مثل وقتی که جست و خیز یک پروانه توی مشتمان محصور می شد و ما نفس در سینه حبس می کردیم مبادا بازدممان پروانه را پر بدهد... باید زن باشی تا بفهمی چطور دلت گرم می شود وقتی می فهمی که حالا یک لایه پخته تر شده ای... باید زن باشی تا بفهمی چطور به زنانگی خودت می بالی وقتی خود درونت با خود بیرونت به یگانگی رسیده است؛ بی آنکه خودت را نیمه نادیده روزگار ببینی... حس بالندگی دارم...

حالا هم نه این که کنج خانه افتاده باشم... لک و لکی می کنم و به اینور و آنور توک می زنم و خرده چیزهایی می نویسم محض دو قران و ده شاهی بیشتر. خدا را شکر. روزگار سرخوشی م دوباره رسیده انگار...

شب

journalisty — Sun, 14 Jun 2009 08:49:18 GMT

شب بد؛ شب دد؛ شب اهرمن

وقاحت به شادي دريده دهن

شب نورباران؛ شب شعبده

شب خيمه شب بازي اهرمن

شب گرگ در پوستين شبان

شب كاروان داري راهزن

شب سالروز جلوس دروغ

شب يادبود بلوغ لجن

شب كوي و برزن چراغان شده

فضاحت ز شيپورها نعره زن

شب شبچراني به فرمان ديو

شب سور اهريمن و سوك من

م. آزرم

عادت می کنیم...

journalisty — Fri, 12 Jun 2009 15:44:18 GMT

امروز 4 سال بعد است. آن روزها، سرم داغ بود یا دلم؛ نمی دانم. اما مثل این روزهای این جماعت پر فریاد، دلم توی حنجره ام می کوبید. نفسم می توانست 24 ساعت بمیرد تا یکی بیاید و بگوید هر چه بود تمام شد به خدا*... می شد دندان قروچه ام را پنهان کنم و دستان یخ زده ام را پشتم بگیرم و به 4سالی که تباه می شود فکر کنم...

امروز 4 سال بعد است. 4سال از روزی که ساعت 7 صبح، به اتاقم دویدم و اشک ریختم و غصه فردا را خوردم. امروز 4سال تباه دیروز است و من عادت وار، به 4 سال سرخ و سفید فردا فکر نمی کنم... عادت وار... عادت وار انتظار نمی کشم... عادت وار سر خم می کنم. جنگیدن و نخواستن و سربرتابیدن را در دیروز جا گذاشته ام. حالا عادت وار تلخی ها را می شنوم، اخم می کنم، تعجب می کنم و سر می گردانم به روزمره های عادت وار امروزم...

عاقل نشده ام. این را مطمئنم.

* می دانم؛ جای این اینجا نبود... ببخشید آقای عزیز

من بی طرفم!

journalisty — Wed, 20 May 2009 16:00:18 GMT

سبزوار مسجد سليمان؛

محسن جنگ و سياست

خوزستان خسته است. این را وقتی می فهمید که هیاهوی پایتخت را به قصد استانی به پر رونقی خوزستان ترک کرده باشید. آن وقت، همین که پایتان به زمین سفت رسید، خستگی و رخوت خوزستان با گرما و خاک این روزها به صورتتان می پاشد و بیدارتان می کند. اینجا خوزستان است و باید 177 کیلومتر را در شرجی اردیبهشت ماه، به سمت شمال شرق اهواز طی کنید تا برسید به شهر کوچکی که دو شخصیت مهم سیاسی را به مملکت تحویل داده است. محسن و امیدوار رضایی، در کوچه های سراسر خاک مسجد سلیمان بزرگ شده اند. شهری که این روزها خشک و خمیده زیر سایه فقر زندگی می کند و دم نمی زند. خوزستان خسته است و مسجد سلیمان خسته تر.

سر ظهر است که می رسیم به مسجد سلیمان. تابلوی شهر اگرچه از چندصد متر آن طرف تر ورودمان را به پایتخت نفتی ایران تبریک می گوید، اما در زبان محاوره مردم مسجد سلیمان، «شهر» هنوز جای دیگریست و تاکسی های خطی کنار فلکه باشگاه که مسافران «شهر» را انتظار می کشند، هر روز این خط فرضی شهر و حومه را دور می زنند. ما خارج از این خط فرضی، در محله سر مسجد، یا همان آتشکده، پی کودکی های محسن رضایی می گردیم.

شهر خاموش

شهر را آدم بزرگ ها قرق کرده اند انگار. رد پای کودکی توی شهر دیده نمی شود و تصور توپ پلاستيكي و دروازه گل كوچك در خاكي فوتبال خيز جنوب، اينجا رنگ مي بازد. با اين حال، سر هر گذر، چند جوان ايستاده اند.

بقیه در ادامه مطلب

پ.ن: حاصل سفر پست پایین اینه. امروز تو همشهری چاپ شده. با یک کم سانسور البته

مَی سِلیمون

journalisty — Sun, 10 May 2009 16:57:18 GMT

نشسته ام پشت میز و هی با خودم کلنجار می روم که از کجا شروع کنم. از خوزستان خسته ای که تمام بی رمقی و رخوت این سالها را همان دم که پایم روی زمین سفت رسید، به صورتم پاشید... از خاکی شهری که مسجد سلیمان بود و این روزها خشک و خمیده در فقر خود تکرار می شود. از بوی پهن سوخته ای که جای نفت به مشام می رسید و بساط حمام کودکان "مَی سِلیمونی" را جور می کرد... از تنگی روزگاری که چطور سبک -به قول خودشان- انگلیسی آنها را نادیده گرفته و بر منش خوش باشی و زندگی عریض بختیاری ها هوار شده است...

هی این رو آن رو می شوم. هی با خودم کلنجار می روم. هی بلند می شوم و توی آینه موهایم را باز و بسته می کنم. یک سر به آشپزخانه می زنم و زیر قابلمه را کم و زیاد می کنم. یک قاشق می شویم و دوباره پشت میز می نشینم. تصویرها توی سرم دوره می شوند و من منتظر خیس خوردن افکار خامم، عکس ها را پس و پیش می کنم.

پ.ن: رفته بودم اهواز. در روزهایی که خوزستانی ها فکر می کردند دوباره اسفند است، من عرق ریختم و خاک خوردم. حالا با کلی گفتنی برگشته ام و هوای نگفتن دارم. دلم می خواست تنها من باشم و یک دوربین و هیچ کس که نخواهد سر ساعت گزارش بلندم را تحویل دهم...

journalisty — Tue, 07 Apr 2009 06:39:56 GMT

«بدان اول چیزی که حق بیافرید گوهری بود تابناک، او را عقل نامید. و این گوهر را سه صفت بخشید: شناخت حق، شناخت خود، و شناخت آن که نبود، پس ببود. از آن صفت که به شناخت حق تعلق داشت حسن پدید آمد که آن را نکویی خوانند و از آن صفت که به شناخت خود تعلق داشت عشق پدید آمد که آن را مهر خوانند و از آن صفت که نبود پس به بود تعلق داشت حزن پدید آمد که آن را اندوه خوانند. حسن که - برادر مهین است - در خود نگریست، خود را عظیم خوب دید، بشاشتی در وی پدیدار شد، تبسمی کرد. چندین هزار ملک از آن تبسم پدید آمدند. عشق – که برادر میانین است- با حسن انسی داشت. چون تبسم حسن را بدید، شوری در وی افتاد. مضطرب شد. خواست حرکتی کند، حزن- که برادر کهین است- در وی آویخت. از این آویزش، آسمان و زمین پیدا شد...

چون آدم خاکی را بیافریدند، آوازه در ملا اعلا افتاد... اهل ملکوت را آرزوی دیدار خاست... حسن گفت:« اول من روم. اگر مرا خوش آید، چندی در آن مقام کنم. شما نیز پی من آیید»... و روی به شهرستان وجود آدم نهاد... جای خوش یافت. فرود آمد. آدم را بگرفت چنان که هیچ چیز در آن باقی نگذاشت. عشق چون از رفتن حسن خبر یافت، دست در گردن حزن آورد و قصد حسن کرد... عشق چون به مملکت آدم رسید، حسن را دید تاج بر سر نهاده و بر تخت وجود آدم قرار گرفته. خواست خود را در آنجا گنجاند، پیشانی اش به دیوار دهشت افتاد، از پای درآمد، پس حزن دستش بگرفت... »

فی حقیقت عشق - شیخ اشراق

ذوزنقه!

journalisty — Wed, 11 Mar 2009 05:40:18 GMT

تعارف كه ندايم. بگذاريد يك بار هم كه شده تكلیفم را برايتان روشن كنم. دارم فكر مي‌كنم اينجا را تا ابد الدهر ادامه دهم يا بگذارم خاطره شود. من آدم ديگري شده ام و هيچ چيز به اين اندازه حقيقت ندارد. نمي گويم خوبتر يا بدتر. فقط عوض شده ام. يك قيچي آمده و چيزهايي از خوبي هايم را بريده... چيزهايي از بدي هايم... يك چسب‌ آمده چيزهاي خوبي اضافه ام كرده... چيزهاي بدي هم... انگار كه مثلا لوزي بشود ذوزنقه.

فعلا يك سال است از خودم گيجم. به اينها دوره هاي سگ محلي را هم اضافه كنيد تا بدانيد چرا نمي نويسم.

عذرخواهي بايد بكنم كه مي‌كنم. همين.

تصميمم را به هر حال اعلام خواهم كرد.

قلم به دست ابَرهاپو! (اين را هم اضافه كردم تا بيانيه كامل شود!)

پ.ن: يك هو دلم تنگ همه چيزهاي گذشته شد. مثل تمام اين روزها كه شرمگينانه به گذشته ام عشق مي‌ورزم و حسرتش را مي‌خورم. نمي توانم هنوز بفهمم به گذشته دلچسبم تعلق دارم يا حال و هواي خوش امروز. كاش مي‌شد هم مجرد بود و هم متاهل.

پ.ن 2: دلم مي‌خواهد به تمام عناصر مادي و معنوي و زنده و مرده و جاندار و بي جان و تلخ و ترش و ملس گذشته ام اعلام كنم كه دوستشان دارم و خاك بر سر دنيا كنند كه هيچ وقت هيچ چيزش كامل نيست.

پ.ن 3: مي‌گويد دنيا همين است ديگر. هيچ وقت تمام و كمال نيست. لذتش هميشه دم تماميت، ناقص مي‌ماند. اگر نه مي‌شد بهشت. مي‌شد لايق تماميت خدا. مي‌گويم هوم و فكر مي‌كنم حاضر نيستم ديروزم را بدون اوي امروز داشته باشم...

پ.ن 4: شعر مي‌خواهم و كمي از دختر آن روزها را...